Ok hann þat orða / alls fyrst of kvað
'Heyrðu nú, Loki, / hvat nú mælik,
es engi veit / jarðar hvergi
né upphimins: / Áss es stolinn hamri!'
Gengu þeir fagra / Freyju túna,
ok hann þat orða / alls fyrst of kvað:
'Muntu mér, Freyja, / fjaðrhams ljá,
ef minn hamar / mættak hitta?'
Freyja kvað:
'Þó mundak gefa þér, / at ór gulli væri,
ok þó selja, / at væri ór silfri.'
Fló þá Loki-- / fjaðrhamr dunði--
unz fyr útan kom / Ása garða,
ok fyr innan kom / jotna heima.
Þrymr sat á haugi, / þursa dróttinn,
greyjum sínum / gullbond snøri
ok morum sínum / mon jafnaði.
Þrymr kvað:
'Hvat's með Ásum? / hvat's með álfum?
Hví'st einn kominn / í Jotunheima?'
Loki kvað:
'Ilt's með Ásum, / ilt's með álfum;
hefr þú Hlórriða / hamar of fólginn?'
Þrymr kvað:
'Ek hef Hlórriða / hamar of fólginn
átta rostum / fyr jorð neðan,
hann engi maðr / aptr of heimtir,
nema foere mér / Freyju at kván.'
Fló þá Loki-- / fjaðrhamr dunði--
unz fyr útan kom / jotna heima
ok fyr innan kom / Ása garða;
moetti hann Þór / miðra garða,
ok hann þat orða / alls fyrst of kvað:
'Hefr þú ørendi / sem erfiði?
segðu á lopti / long tiðindi;
opt sitjanda / sogur of fallask
ok liggjandi / lygi of bellir'
Loki kvað:
'Hefk erfiði / ok ørendi;
Þrymr hefr þinn hamar, / þursa dróttin,
hann engi maðr / aptr of heimtir
nema honum foeri / Freyju at kván.'
Ganga þeir fagra / Freyju at hitta,
ok hann þat orða / alls fyrst of kvað:
'Bittu þik, Freyja, / brúðar líni.
Vit skulum aka tvau / í Jotunheima.'
Vreið varð þá Freyja / ok fnasaði,
allr Ása salr / undir bifðisk,
stokk þat it mikla / men Brísinga--
'Mik veizt verða / vergjarnasta,
ef ek ek með þér / í Jotunheima.'
Senn váre Æsir / allir á þingi
ok Ásynjur / allar á máli,
ok um þat réðu / ríkir tívar,
hvé þeir Hlórriða / hamar of soetti.
Þá kvað þat Heimdallr, / hvítastr Asa--
vissi hann vel fram, / sem Vanir aðrir--
'Bindu vér Þór þá / brúðar líni,
hafi hann it mikla / men Brísinga.
Látum und honum / hrynja lukla
ok kvenváðir / um kné falla,
en á brjósti / breiða steina,
ok hagliga / um hofuð typpum.'
Þá kvað þat Þórr, / þrúðugr Áss:
'Mik munu Æsir / argan kalla,
ef ek bindask læt / brúðar líni.'
Þá kvað þat Loki / Laufeyjar sonr,
'Þegi þú, Þórr, / þeira orða;
þegar munu jotnar / Ásgarð búa,
nema þú þinn hamar / þér of heimtir.'
Bundu Þór þá / brúðar líni
ok inu mikla / meni Brísinga,
létu und honum / hrynja lukla,
ok kvenváðir / um kné falla,
en á brjósti / breiða steina,
ok hagliga / um hofuð typðu.
Þá kvað Loki / Laufeyjar sonr,
'Mun ek ok með þér / ambótt vesa,
Vit skulum aka tvær / í Jotunheima.'
Senn váru hafrar / heim of reknir,
skyndir at skoklum, / skyldu vel rinna.
Bjorg brotnuðu, / brann jorð loga,
ók Óðins sonr / í Jotunheima.
Þá kvað þat Þrymr, / þursa dróttin,
'Standið upp, jotnar! / ok stráið bekki
nú foera mér / Freyju at kván,
Njarðar dóttur / ór Nóatúnum.
Ganga hér at garði / gullhyrndar kýr,
øxn alsvartir / jotni at gamni;
fjolð ák meiðma, / fjold ák menja,
einnar mér Freyju / ávant þykkir.'
Vas þar at kveldi / of komit snimma,
ok fyr jotna / ol fram borit;
einn át oxa, / átta laxa,
krásir allar / þær's konur skyldu,
drakk Sifjar verr / sáld þrjú mjaðar.
Þá kvað þat Þrymr, / þursa dróttin,
'Hvar sáttu brúðir / bíta hvassara?
Sákak brúðir / bíta breiðara,
né in meira mjoð / mey of drekka.'
Sat in alsnotra / ambótt fyrir,
es orð of fann / við jotuns máli,
'Át vætr Freyja / átta nóttum,
svá vas hon óðfús / í Jotunheima.'
Laut und línu, / lysti at kyssa,
en hann útan stokk / endlangan sal:
'Hví eru ondótt / augu Freyju?
Þykki mér ór augum / eldr of brenna.'
Sat in alsnotra / ambótt fyrir,
es orð of fann / við jotuns máli:
'Svaf vætr Freyja / átta nóttum,
svá vas hon óðfús / í Jotunheima.'
Inn kom in arma / jotna systir,
hin's brúðfjár / biðja þorði:
'Lát þér af hondum / hringa rauða,
ef oðlask vill / ástir mínar,
ástir mí, / alla hylli.'
Þá kvað þat Þrymr, / þursa dróttin,
'Berið inn hamar / brúði at vígja,
leggið Mjollni / í meyjar kné,
vígið okkr saman / Várar hendi.'
Hló Hlórriða / hugr í brjósti,
es harðhugaðr / hamar of þekði.
Þrym drap hann fyrstan, / þursa dróttin,
ok ætt jotuns / alla lamði.
Drap hann ina oldnu / jotna systur,
hin's brúðfjár / of beðir hafði;
hon skell of hlaut / fyr skillinga,
en hogg hamars / fyr hringa fjolð.
Svá kom Óðins sonr / endr at hamri.